Alaverdi – Dilijan – Noratus

Het is hier een mooie streek met veel kloosters in de bergen, maar om daar naartoe te klauteren heb ik allemaal geen tijd. No worries, later heb ik nog een topklooster op mijn programma staan. Mooi dus, maar ook weer veel wegenwerken en dus modderbanen.

Als ik even later een sanitaire stop maak komen er ineens twee andere fietsers aan. Het zijn Louie en Isabel, twee Fransen die ook samen verzeild geraakt zijn en sinds Turkije af en aan samen fietsen. En toen waren we met drie. Na een paar kilometer krijgt Isabel platte band en ik zie al direct dat ze van banden plakken geen fromage gegeten heeft. In plaats van ze te laten kloten neem ik dat natuurlijk uit haar handen en na een paar minuten is het gefixt. Haar band heb ik ze wel zelf laten oppompen.

We rijden verder tot in Vanadzor en daar bekijken we bij een druipend vette shoarma burger wat onze opties zijn. We gaan ervoor gaan en nog 1 grote klim doen naar de sneeuw om daarna af te dalen naar Dilijan. Dat klimmen viel nog mee, maar het dalen in de motregen tegen het donker had ik het toch frisjes van gekregen dus eerst ergens opwarmen met thee en koffie. Ondertussen boeken we een guesthouse waar we later nog zelf vreemde pasta maken maar die ondanks de consistentie toch lekker was. Al was ik de enige die dat vond. De warme douche waar ik zo naar uitkeek komt er niet want er is geen gas in het dorp. Gelukkig heeft Louis een campingdouche en kunnen we die vullen met warm water uit de waterkoker, beter dan niks. Ik was al de hele dag geen 100% en kruip op tijd in bed naast de chauffage.

’s Morgens voel ik me terug beter maar dat zal niet geweest zijn van het schrale ontbijt dat we kregen. De market verderop is al even schraal dus blijft het bij koekjes en cola. Ik wou echt wel iets eten want we moeten starten met een klim van 20km naar 2300m hoogte. Maar eerst even wachten. En nog wat wachten. En dan nog wat wachten… man man die Fransen hebben bijna heel de voormiddag nodig om zich klaar te maken, wat een treuzelaars.

Als we eenmaal aan het klimmen zijn moeten ze er al snel af. Ze wilden dan ook niet toehappen toen ik ze mijn reeds beproefde cookies en cola ontbijt aanbood. Dus wacht ik nu en dan nog maar eens op hen. Want de klim is lang, en hoe hoger hoe kouder. We nemen de pas over de berg want de tunnel die erdoor gaat is een gegarandeerde zelfmoord. Kilometers lang, pikkedonker en absoluut geen plaats voor fietsers. Dus we passen daarvoor. Na een hele tijd met ons hoofd in de mist en de sneeuw komen we op de top en boven de wolken. Wie we daar hebben? De zon. Dat was geleden van… ik weet het zelfs niet meer. Het moet bijna van in Turkije geleden zijn dat we volledig blauwe lucht gezien hebben. In de verte zien we ook al lake Sevan. Spectaculaire beelden als we naar beneden bollen. We hangen nog even rond aan de oever van het meer, maar dan beslis ik dat ik genoeg tijd heb verloren vandaag en zeg ik au revoir.

Mijn eigenlijke doel voor vandaag kan ik niet meer halen, maar zal er toch heel kort bij komen. Twee guesthouses op google blijken niet meer te bestaan, een vervelend en veel voorkomend probleem hier. Een vriendelijke man ziet mij en deelt zijn gsm wifi zodat ik iets kan boeken in de buurt, een par kilometer terug. Eens daar aangekomen staat diezelfde kerel achter de receptie. Blijkbaar zijn hotel. Het is er lekker warm, ik kan er uitgebreid eten en er is een supermarktje 100m terug. Perfect.