Chiang Mai - Lampang

Eindelijk! Na maanden aftellen en de het hele circus van fiets kopen in Bangkok en naar Chiang Mai transporteren kan ik vandaag starten aan een nieuwe meerdaagse fietstocht met als eerste halte Lampang. Het uiteindelijke doel is om na 5 dagen Nong Khai op de grens met Laos te bereiken, zo'n 750km verder. Maar elke reis begint met de eerste euh... trap, dus weg zijn we.

 

Chiang Mai naar Lampang
Chiang Mai spitsuur

 

Zoals altijd is het eerst een paar kilometer smog happen tussen het drukke verkeer bij het verlaten van Chiang Mai, daar is geen ontkomen aan, maar eens ver genoeg buiten de stad is het hier heel aangenaam fietsen. Gelukkig nog vlak ook, want een ideale voorbereiding heb ik niet gehad. Een maand lang pinten drinken tot kot in de nacht en voor het slapen gaan nog een kebab en/of Pad Thai steken doen niet bepaald wonderen voor uw fysieke conditie. Het doel voor vandaag is Lampang en overenthousiast als ik was tijdens het plannen van deze rit heb ik gekozen om door het Doi Khun Tan national park te rijden, iets waar ik later spijt van zal krijgen...

 

Chiang Mai naar Lampang
Natuurbehoud op z'n Thais

 

De vlakke wegen maken plaats voor lichte hellingen en ik heb de indruk dat ik 200kg weeg en met geen stokken vooruit te krijgen ben. Wat is er aan de hand? Ik heb ongeveer 15kg bagage bij, maar normaal trap ik wel Watt beter... Ben ik echt op zo'n korte tijd zo'n vet varken geworden? Ja en nee. Zonder aankondigen gaat het plots tegen 8% omhoog, dat is althans wat er op het bordje staat. Duurt lang, heel lang en dit was nog maar de voorbode van wat het national park te bieden heeft. Ze hebben hier ook maar één soort bordje denk ik, want alle bordjes aan het begin van een helling (steil of niet) geven 8% aan. Maar dan, 8% gaat over in 15% en het word me ook duidelijk waarom hier geen andere fietsers zijn. De belachelijk steile cols volgen elkaar in sneltempo op, sneller dan ik ze kan verteren. Ik ben ook door mijn voorraad eten en drinken aan't gaan, een beginnersfout die ik normaal niet zou mogen maken. Afstappen doe ik anders nooit, maar nu gaat het niet anders, dit is meer iets voor alpinisten dan voor fietsers. Bij het afstappen glijd ik gewoon achterwaarts uit mijn sleffers en blijf met moeite overeind.

Fuck, waar ben ik aan begonnen. Sta hier op mijn blote voeten en met heel veel moeite een gepakte fiets tegen een bergwand op te duwen, dorstig, zeiknat van't zweet en geen 7/11, restaurantje of dergelijke in de verste verte te bespeuren. Hier is echt totaal niemand en in mijn achterhoofd begin ik al aan Bear Grylls te denken en hoe je moet overnachten in de jungle. Het gaat traag vooruit, maar zo'n vaart loopt het allemaal niet want na een paar uur zwoegen/duwen/fietsen kan ik zelfs een beetje bergaf bollen en als uit het niets verschijnt er opeens een noedelkraampje aan de rand van de horizon. Die mensen zien daar precies niet veel volk dat bos uitkomen, laat staat op de fiets. Ik eet een soepke en koop bijna al de rest van wat eetbaar is uit het kleine winkeltje. Na dat ik wat bekomen ben zet ik mijn weg verder. Het gaat nog wel wat op en neer, maar dat is niks in vergelijking met waar ik vandaan kwam.

 

Chiang Mai naar Lampang
NA het national park (van het park zelf geen foto's)

 

Lekker meurg kom ik aan in Lampang en check ik in in het eerste hotel op mijn lijstje, beetje fancy, maar heel betaalbaar. Een voordeel van te gaan waar geen zak te zien is. Onderweg nog rap een koude Leo meegepikt welke ik na een deugddoende douche opdrink terwijl ik werk op mijn bed, beentjes plat. 's Avonds ga ik toch nog op wandel om iets te gaan eten en waar beter zou ik kunnen gaan dan de bekende 'Lampang Walking Street'. Ik ben ontgoocheld, ze kunnen die straat beter hernoemen naar empty street, daar was geen kat te bespeuren. Wel vind ik nog een Thaise eetgelegenheid waar ze alleen steak hebben en een big chicken steak met french fried voor 69THB (€1,80) kon ik niet laten liggen. (Want dat bordje fried rice with chicken van 10 min geleden had ik precies toch niet genoeg mee)

 

Chiang Mai naar Lampang

 

Ik ga terug naar het hotel, werk nog een beetje maar ga op tijd slapen want morgen wacht me de langste rit van allemaal. Al word ik 's morgens wakker met een onaangename verrassing...

 


Koh Phayam

Van Chumphon naar Ranong en Koh Phayam

Chumphon naar Ranong / Koh Phayam

Ik verblijf in het Mercy Hotel in Chumphon en mijn alarm rammelt al weer lekker vroeg. Vandaag 125 glooiende kilometers voor de boeg en ik wil me niet teveel haasten om de boot naar Koh Phayam te halen. Na mijn dagelijkse ontbijt in de 7/11 maak ik al snel wat kilometers en kom van de stad uit op een lange baan die recht (maar met veel bochten) naar Ranong gaat. Het is een grote baan, maar gelukkig niet overdreven druk, zeker niet ’s morgens. Aangenaam fietsen hier, soms naar beneden, dan weer een beetje naar boven, maar nooit zoveel dat je er echt moe van wordt. Met momenten tussen de bossen en op de grens met Myanmar dat letterlijk soms bijna binnen handbereik is. Er zijn wel wat wegenwerken hier en daar, maar niks noemenswaardig. Wel noemenswaardig is de klim die ze me op het einde van de rit nog voorschotelen. Shit, op het kaartje leek die niet zo steil. Toch nog even zweten vooraleer ik de pier in Ranong kan gaan zoeken.

 

Koh Phayam

 

Koh Phayam
Myanmar binnen handbereik

 

Ticket voor de slowboat was zo geregeld en terwijl ik wacht verfris ik me in de minder frisse wc van het kleine haventje. Wanneer de boot arriveert is er één Thai die een beetje te enthousiast mijn fiets wil inladen / gooien. Gevolg: een ‘gehavende’ fiets. De eerste krassen op een nieuwe fiets zijn altijd de ergste. Niks aan te doen en wanneer we eindelijk aankomen op Koh Phayam rij ik naar de Rabbit Bungalows. Dit eiland is niet plat en ik arriveer eerder doorweekt op mijn bestemming. Even voor de fan gaan zitten in mijn hutje om af te koelen zat er ook niet in want hier hebben ze maar elektriciteit van 20h ’s avonds tot 6h ’s morgens. Al een geluk dat er water uit de douche komt.

 

Koh Phayam

 

De volgende dag laat ik mijn konijnenkot voor wat het is en scoor ik een goeie deal op Agoda. Bam! Hello, Buffalo Bay Vacation Club, waar ik een grote stenen bungalow voor mij alleen heb, 24h elektriciteit, een mooi privé strand en een heel goed restaurant. Veel tijd om van al dit lekkers te genieten heb ik echter niet, want vandaag heb ik afgesproken met Danny om gaan te vissen. Danny is een Belg en woont hier een paar maanden per jaar (de rest in Chumphon). Verrassend genoeg is hij afkomstig uit Rijkevorsel, slechts een half uurtje van Retie en we moeten voor niemand ons dialect verstoppen. Vissen hier is heel plezant en al vangen we veel inktvis en een paar kleine en middelmatige vissen, de grote monsters blijven ons verschalken. Een goed excuus om volgend jaar nog eens terug te komen.

 

Koh Phayam

 

Buiten vissen (en werken) is hier op het eiland voor mij niet veel te beleven. Het is hier heel laid back & chill en iedereen heeft hier precies teveel tijd. Koh Phayam is heel mooi, redelijk ongerept en nog vrij van massatoerisme. Het stikt hier wel van de reggae bars en ja man, alles wat daarmee gepaard gaat :) Ik bespreek de laatste dag nog een paar dingen met Danny en zijn vrouw Took alvorens opnieuw de boot te nemen naar het vasteland waar de nachtbus naar Bangkok mij weeral staat op te wachten.

 

Koh Phayam


Chumphon

Cha Am - Chumphon

Cha Am naar Chumphon

Die afstand is zo’n 300km. Na de lange rit van de vorige dag had ik daar even geen zin in. Het plan was om de korte afstand naar Hua Hin ’s morgens te doen en daar mijn opties te bekijken. Zo gezegd, zo gedaan en mooi op tijd ben ik onderweg naar Chumphon. Ik moet altijd kiezen tussen de kortste of de mooiste route, in dit geval heb ik voor de kortste gekozen. Dat wil zeggen lange saaie highway waar de auto’s je langs alle kanten tegen hoge snelheid voorbij scheuren, maar langs de andere kant ook geen gebrek aan 7/11’s, winkeltjes en eetgelegenheden.

 

Cha Am naar Chumphon

 

Mooie nieuwe asfalt, maar toch heb ik de indruk dat mijn achterband plat aan’t gaan is. Plat, maar niet platter en platter. Vreemd. Ik bijt door tot in Hua Hin centrum en laat hem even oppompen bij de lokale fietsenmaker. 20THB voor wat lucht, niet eens gebakken. 9 jaar geleden was ik hier ook (al was het maar even) en toen had Hua Hin een goeie indruk op me gemaakt, dat leek nu veranderd… Tijdens mijn zoektocht naar het busstation rij ik een stukje verkeerd en stop langs de baan, bijna onmiddellijk roept een agressieve jong bejaarde falang die denkt dat hij de burgemeester van Hua Hin is dat ik daar niet mag stoppen of draaien. Man, het staat hier vol met kraampjes, geparkeerde brommers en auto’s rot toch op en ga uw drankverslaving voeden of uw haar nog eens verven. De chagrijnige kerel achter de kassa van het busstation was al niet veel aangenamer. Na een paar keer vriendelijk kloppen op zijn raampje schiet hij ineens uit zijn sloffen en brult hij volgens mij iets wat alleen maar Thaise scheldwoorden kunnen zijn. Gevolgd door “No ticket for you!” Ik had blijkbaar zijn kaartspelletje verstoord en daar moest ik voor boeten. Ok, geen bus en de falangs die er rondlopen kijken me hersendood aan als ik ze vraag “Do you speak English please?” Ik verlaat dit Pattaya voor beginners met plezier en neem de trein dan maar.

 

Cha Am naar Chumphon

 

Het stuk van Hua Hin naar Chumphon doe ik dus met de trein, om daarna de nog 125km resterende kilometers van Chumphon naar de pier van Ranong met de fiets te doen. Zo zou ik iets eerder op Koh Phayam aankomen en een dag langer kunnen vissen. Een lange saaie treinrit in 4de klasse met een paar van Thailand’s grootste vervuilers. Ik denk dat mijn overburen over de hele rit minstens 5kg afval door de raam hebben gesmeten. Eens aangekomen in Chumphon is het al donker en ga ik na het inchecken nog snel iets eten om daarna op tijd te gaan slapen. Want morgen wacht opnieuw een mooie rit!

 

Cha Am naar Chumphon


Bangkok - Cha Am

Met de fiets van Bangkok naar Cha Am

Had eigenlijk Bangkok – Hat Chao Samran (en niet Cha Am) moeten zijn, maar het lot besliste er anders over. Omdat ik toch slecht vaarwel kon zeggen tegen de fiets die me al zo goed van dienst was geweest had ik toch nog een meerdaagste tocht bij elkaar gesporkkeld. Niet meer in de buurt van Chiang Mai, want daar zijn we ondertussen overal al zes keer geweest, maar fietsen langst de kust leek me al lange tijd ook wel iets dat ik eens moest gedaan hebben. In het noorden geen kust, dus genoodzaakt de nachtbus op naar Bangkok. Ik ga niet rond de pot draaien. Slecht geslapen! Elk uur gezien en hoogstens vertoeft in de grijze zone waarin je niet slaapt, maar ook geen 100% wakker bent. 5.30h aangekomen, de complementaire chips en sojamelk van de busmaatschappij achter de kiezen, mezelf in mijn lelijk maar strak racepak gegoten en vertrokken. Ik wou zo snel mogelijk starten omdat ik een beetje bang had om het verkeer van Bangkok te trotseren als zwakke weggebruiker. Goed georganiseerde chaos, links en rechts een hand uitsteken, anticiperen en uit uw doppen kijken. En dan nog… maar kan het navertellen.

 

Bangkok to Cha Am

 

Ik laat de wolkenkrabbers stilaan achter mij en wat volgt is een onmetelijk lange baan geflankeerd door een gracht van dezelfde lengte. Maar een vieze gracht! En stinken! Het langste open rioolputje ter wereld. Als ik er te lang naar keek, begonnen mijn ogen bijna te rotten. Maar alles went en na 50km stank happen mag ik eindelijk de drukke baan verlaten. Veel beter. Weinig auto’s, geen lawaai, alleen… Kort een les aardrijkskunde: Bangkok is gebouwd op een moeras, erg laag gelegen. Het gebied er rond is ook laag gelegen. Lang verhaal kort: het meuren was nog niet ten einde, ook al was het bij momenten best een mooi uitzicht. Voor de fans van River Monsters: hier is ook hier dat Jeremy Wade de grootste pijlstaart roggen ter wereld komt vangen.

 

Bangkok to Cha Am

 

De moerassen gaan stilaan over in uitgestrekte vlaktes. Vlaktes verdeeld in grote vierkanten, vierkanten waarvan ik de bedoeling niet snap. Het zijn geen rijstvelden maar het heeft er wel iets van weg. De ene is droog, de ander is nat. De ene is geel, de ander is bruin. We houden nog even de spanning erin over wat het nu eigenlijk was. Ik had beter moeten weten. Grote vlakte, vlakbij de zee… Man, wind dat hier staat. Mijn zonnecrème waait er nog rapper af dan dat ik hem kan aanbrengen en ik ben een vogel voor de kat. Of beter zon. Stampen op die pedalen en nog bijna stilstaan, teruggeblazen door iets dat voelt als een gigantische haardroger op deze zwarte asfalt. Na een tijd valt mijn frank en zie ik ook veel beter wat die mensen aan het doen zijn. Het zijn zeezoutverzamelaars. Eerst walsen ze een half hectare plat met hun omgebouwd golfkarretje, dan laten ze een dun laagje zeewater erop lopen dat vervolgens verdampt en daarna schrapen ze het achtergebleven zout op hoopjes bij elkaar.

 

Bangkok to Cha Am

 

Het einde is in zicht, van die rit dan toch. Dat was althans wat ik dacht. Eens aangekomen merk ik al snel dat dit geen plek voor mij is. Thaise mensen die uit hun dikke Mercedes roepen, alle hotels en resorts hebben een geforceerde naam die begint met “Nous” of “Chez” en als ik dan ook nog eens hoor dat een single room zonder raam 1800THB/nacht kost hou ik het snel voor bekeken. Probleem was dat ik al 140km gefietst had, kon ik er nog 27 meer aan tot de volgende stad Cha Am? Ja, maar daar neem ik wel het eerste hotel dat mijn pad kruist. Na een deugddoende douche ga ik eens kijken en iets eten aan het strand, maar Cha Am vind ik ook niet zo geweldig. Toeristisch, druk, duur, lelijk,… precies België :-) Ik doe mezelf nog een grote Leo cadeau voor thuis want er is voetbal op tv. Ik lach met Manchester United, zet de wekker om 00.30h en zie met een slaapkop hoe Liverpool Arsenal voetballes geeft.

 

Bangkok to Cha Am


Samoeng loop, highways en hotpsprings

Samoeng loop met de fiets

Na m’n eerste meerdaagse fietsavontuur was de fiets even aan de kant gegaan en werd hij alleen nog maar gebruikt om naar de winkel te gaan. Afstanden langer dan een kilometer werden er niet meer mee gereden. Spijtig. Dus hoog tijd om hem nog eens van stal te halen. Ik heb het in mijn hoofd gehaald om de Samoeng loop met de fiets te doen. Een toer van ongeveer 90km rond Doi Suthep national park zullen we maar zeggen, die de meeste mensen met de brommer of auto doen en passeert in… grote verrassing: het dorpje Samoeng. Bekend voor zijn aardbeien en naar goede gewoonte was het jaarlijkse aardbeienfestival van Samoeng daar weer in volle gang. Daarom, maar ook omdat het gewoon een mooie streek is, was ik niet alleen op de weg.

Het was dan ook nog eens weekend wat zorgde voor nog wat extra verkeer. Het begint gezapig, eerst Chaing Mai ontsnappen via de canal road om dan rechts af te slaan richting bergen. Wie denkt met zijn citybike eens rap rond die berg te rijden komt bedrogen uit. Geloof me, ik spreek uit ondervinding. Niet dat ik de rit onderschatte, integendeel, dit beloofde heel stevig te worden. Dus, eerst een soepke steken. Toch nog een paar andere fietsers wagen zich aan deze tocht en na het eten raap ik al snel een paar groepkes oude venten met dure fietsen op. Ik word ook voorbij gestoken, door wel serieuze sporters die zich zichtbaar afvragen wat ik daar met mijn zondagsfiets kom doen. Trappen! Trappen en afzien, want er zitten stukken bij van bijna 20% stijgingspercentage. Ik had ook maar amper genoeg eten meegenomen. Bij zo’n inspanning zou ik veel meer moeten eten dan tijdens mijn vorige ritten en dat voel ik. De Snickers en de koekjes zijn dan ook al rap op en de 7/11’s zijn hier dun gezaaid. Etablissementen met wc’s ook waardoor ik iemand zijn boomgaard nog een ongewenst maar onvermijdbaar bezoekje moet brengen. Langzaam maar zeker klim ik uit het dal en bereik iets later dan gepland het Samoeng viewpoint welk tegelijk ook de helft van de rit betekende. Ongemeen dorstig plunder ik een vrouwke haar koelbox. En dan nog eens. En nog eens. Verplichtte foto van het uitzicht, nog een zakje watermeloen en ik kom er stilletjes terug bovenop. En nu we toch overal bovenop zijn kan het dalen beginnen. 30km naar beneden bollen, plezant maar niet ongevaarlijk. Eens thuis smijt ik me direct in het ijsbad op het dak van het appartement om te recupereren. Met succes.

 

Samoeng Loop

 

Highways en hotpsprings

Weeral een week geleden dat ik nog serieus op de fiets had gezeten. Bovenstaande was de laaste trip. Om 23.30h ’s avonds neem ik impulsief de beslissing om de volgende ochtend nog eens te gaan fietsen. Maar naar waar? Normaal stippel ik altijd mijn routes uit met Google Streetview en kies zo de mooiste, rustige wegen. Maar daar was nu geen tijd voor. Ik wend me tot het internet en vind al snel een route langs hotsprings, gemaakt door iemand anders, naar een gebied waar ik nog niet teveel geweest ben. En al zeker niet met de fiets. De volgende ochtend zoals altijd eerst wat smog happen om uit de stad te geraken en dan het platteland ingedoken. Rijstvelden zo ver het oog reikt en waarschijnlijk nog verder ook. Meevaller en mooie tocht, dacht ik toen nog… Ik eet mijn gebruikelijke soepke en koop mijn backup eten in de Tesco. Nog steeds mooi landschap, matig bergop en bergaf tot… Hmmm de grote baan moet ik hier precies even volgen. En nog een stukje. En nog… Damn, nog 30km baan met 6 rijvakken. Hier viel het nogal mee, maar hoe dichter bij Chiang Mai, hoe meer verkeer en hoe meer levensbedreigend. Wat een kakroute! De kerel die deze route gemaakt heeft en het een goed idee vond om ze te delen moeten ze zijn fiets afpakken, in stukken slijpen, smelten en een matrak van smeden om hem een pak rammel te geven. Ik zou hier nog niet met mijn auto willen rijden, laat staat met de fiets. Ja, ik hoor u al denken, waarom rij je daar dan? Wel, omdat dat de kortste weg naar huis was én langs de enige speciaalzaak waar ze de brokjes verkopen voor onze kieskeurige kat. Als een halve zwarte piet kom ik thuis. Eerst even opfrissen en dan natuurlijk naar het dak, het bad in.

 

 

’s Avonds ben ik ook nog naar de voetbal geweest. Chaing Mai FC speelde thuis en vlakbij mijn deur, dus allen daarheen. Een pintje = een pot van 2 x 33cl en je moet het drinken met een rietje. De sfeer zat er daar al rap goed in. Ze wonnen ook nog met 2-0 van één of ander ploeg zonder fans uit een gehucht ergens bij Bangkok. En daarmee kwam mijn sportieve dag tot een einde.

 

Chiang Mai FC


Kamphaeng Phet - Sukhothai

Begin van het einde?

Dit zou mijn 8ste en (voorlopig) laatste rit worden. Niet omdat ik het beu ben, integendeel zelfs, maar om verschillende redenen. Vanaf Kamphaeng Phet naar Bangkok is nog zo’n 450km, op zich geen probleem, maar onderweg niet veel te beleven, zelfs geen bergen. Een andere reden is dat over twee dagen de Washst arriveert vanuit Sri Lanka, daar zou ik ook graag een beetje tijd mee doorbrengen dus moet ik ook goed staan met mijn werk. Maar dus eerst nog die laatste vlakke rit naar Sukhothai.

 

Kamphaeng Phet - Sukhothai

 

Sukhothai of Sukothai: beide veel ruïnes

Sukothai is een historische stad die staat op de lijst van Unesco werelderfgoed, het oude gedeelte althans, het nieuwe is een Thaise stad zoals elke andere. In dat oude deel ben ik vroeger al eens geweest en ik had geen behoefte om het nog eens te bezoeken. Je ziet hier vooral mensen die voor de eerste keer Thailand bezoeken en blindelings hun Lonely Planet reisboek volgen. Ik kan het weten want wij waren net hetzelfde. Onderweg gedaan met sterallures, bijna niemand zwaait nog, lacht of zegt goeiedag. Hier zijn toeristen stilaan terug heel gewoon en sta ik terug met mijn voeten op de grond. Ik check in in een populair guesthouse aan de oever van de rivier. Mijn kamer heeft veel weg van een omgebouwd tuinhuisje maar het is er zeker wel gezellig. En wie we daar hebben, de Kris. Toevallig passeerde hij de laatste dag van zijn moto-trip ook in Sukhothai. We eten iets, drinken een pintje, ik ga een bus naar Chaing Mai regelen voor de volgende dag en hij gaat eens (verplicht) kijken naar de Buddha’s en de oude stenen.

 

Kamphaeng Phet - Sukhothai

 

Kamphaeng Phet - Sukhothai

 

Later die avond spreken we af om samen iets gaan te eten in het Poo restaurant. Ongelukkige naam, maar wel goei eten. We ontmoeten nog een Belg die niet goed kan tellen, ontdekken dat de nachtmarkt hier waardeloos is en vinden nog een café dat opvallend veel Belgisch bier op de kaart heeft staan. Op de kaart, want telkens ik iets bestel is het antwoord: “Euh… no have.” Geen erg, de Leo volgt mij overal en kan ik altijd op rekenen. Afsluiten doen we op tijd in een soort street-bar vlakbij het guesthouse. Nog een soepke voor het slapengaan en het zit er weeral op.

 

Kamphaeng Phet - Sukhothai

 

Na een 5,5 uur durende busrit sta ik terug in Chiang Mai. Ik word thuis feestelijk ontvangen met borsjtsj, gehaktballen, puree,… en… een koude Leffe :)


Tak - Kamphaeng Phet

Een bewogen nacht

Niet dat hier iets te beleven valt eens de nacht valt, maar ik had mijn wekker gezet om 3 uur om naar de voetbal te kijken. Het heeft niet mogen baten. Om 7 uur terug eruit om te vertrekken richting Kamphaeng Phet. Het was opvallend vochtig en bewolkt die ochtend, er zou toch geen regen in de lucht hangen? Ik zal de spanning snel wegnemen: nee, geen regen, alleen vochtig. Het was weer langs een grote lange baan, maar hier was deze keer geen druk verkeer. Het deed me een beetje denken aan de baan van Postel naar Balen, maar dan glooiend natuurlijk. En veel afval langs de kant! Zeker voor een verlaten streek als deze. Als de kwb hier zwerfvuil zou komen ophalen, komen ze niet toe met één zaterdag. Langs de andere kant… ik heb nog niks in de fik zien staan. Buiten een paar enthousiastelingen die wat rommel opstoken in hun voortuin, maar dus nog geen hele bergflanken. De smog tijdens het spitsuur in Chiang Mai is al erg genoeg.

 

Tak - Kamphaeng Phet

 

Het is hier lekker rustig, de vogels fluiten en ik neem opnieuw de route langs de rivier. Hier hebben ze helemaal nog geen buitenlanders over de vloer gehad. Ik word zelfs een keer ingehaald door iemand op een scooter die vraagt om te stoppen en een paar foto’s te mogen nemen. Even later moet ik ook met de vrouw van het winkeltje op de foto en probeert de vader zijn dochter nog aan mij te slijten. Ik pas. Beetje later vragen een paar gillende boerinnen nog of ik mee sticky rice wil eten, maar kwam net van tafel en heb ook hiervoor vriendelijk bedankt.

 

Tak - Kamphaeng Phet

 

Kamphaeng Phet

In Kamphaeng Phet is wederom niet veel te beleven. Een typisch Thaise stad zoals ik er ondertussen al zoveel gepasseerd ben. Maar dat is goed, lekker rustig en geen afleiding. De oude stad en het historische centrum zijn naar mijn mening zwaar overroepen. De ondoordringbare muur had meer weg van een hele lange molshoop en de klein uitgevallen tempels waren van de lelijkste die ik al gezien heb. De bak van het steenpuin in het containerpark zou me nog langer kunnen boeien. De nachtmarkt was wel redelijk groot, maar als je geen appelsienen of gedateerde kleding moet hebben zal je daar ook snel uitgekeken zijn. Al hadden ze er natuurlijk wel veel eten. Overdag had ik me nog suf gezocht achter een restaurantje, streetfood of ook maar iets waar ik mijn honger kon stillen, maar… enkel op een oude markt heb ik iets kunnen vinden. Naar goede gewoonte stond ik weer in het middelpunt van de belangstelling.

 

Tak - Kamphaeng Phet

 

De rest van de dag spendeer ik werkend in mijn kamer met badkamer uit een horrorfilm -> kapotte TL lamp stroboscoop. Denk niet dat ik zot geworden ben, maar het was op het randje.

Instagram filmpje hier.


Thoen - Tak

Thoen gingen we naar Tak

Het hotel in Thoen waar ik verbleef is een beetje raar, om verschillende redenen. Kijk maar eens bij de foto’s. Ontbijt was inbegrepen in de prijs, dat is niet raar. Maar deze morgen kreeg ik dubbel ontbijt omdat mijn kamer een tweepersoonsbed had. Dat is dan weer wel een beetje raar. Regels zijn regels zeker? Normaal begin ik mijn dag met een cheese and ham sandwich van de 7/11 en een ice coffee. Dan, rond 9u meestal stop ik ergens voor een soepke. Tussen die tijd en ongeveer 12u eet ik wel eens een paar kleine bananen, een koek of een snickers… Belangrijk: eten voor je honger krijgt, anders is het te laat.

 

Thoen naar Tak

Ontbijt voor twee voor één.

 

Thoen naar Tak

“Euhm… doe maar zwart.”

 

Vandaag geen andere optie. Ik moet de over de highway rijden. Langs de ene kant doe ik dat niet graag, want dat is ten eerste gevaarlijk en ten tweede best saai. Langs de andere kant is dat altijd de kortste weg en kan je goed doorrijden. De kilometers vliegen voorbij, mijn benen worden elke dag beter en beter. Na ongeveer 80km snelweg hou ik het voor bekeken en zoek ik een rustige route langs de rivier voor het laatste stuk. Door kleine slaperige dorpjes op de oever. Heel slaperig, iedereen ligt hier precies te maffen. Ik zie ook veel honden, maar geen enkele die wakker is. Als ik dan eens mensen aantref bij bewustzijn worden die helemaal zot van de bleke fietser. Ik moet zelfs een paar keer mee op de foto. Uiteindelijk kom ik goed op tijd aan in Tak. Nog een voordeel van deze uithoek: de hotels zijn hier spotgoedkoop. 450B voor deze kamer (groot, proper, super bed, airco, gevulde ijskast, flatscreen tv,…) daar betaal je op een andere plaats in Thailand makkelijk het driedubbele voor. Voor de rest is er in Tak niet zoveel te zien. Rivier, een hangbrug, pleintje,.. en natuurlijk een paar marktjes. De Lonely Planet had me er al voor gewaarschuwd, beter doorrijden naar Kamphaeng Phet en dat is dan ook wat ik morgen ga doen.

 

Thoen naar Tak

Noodles with a view.

 

Thoen naar Tak


Ban Hong - Thoen

Start in Ban Hong: “In 106 kilometres turn right”

Amai, lange baan. Zo begon mijn ochtend. Het was dus redelijk lang rechtdoor en op en neer. “Glooiend” noemde Kris het een paar dagen geleden nog. Dat is typisch voor iemand die altijd met de moto rijdt, want voor een fietser noemt dat gewoon bergop en bergaf. Het is alsof je een hele lange brug oprijdt en even later terug naar beneden, maar nooit plat. Toch veel afwisseling in het Ban Hong landschap. Ik ben de lange afstanden nog altijd niet beu, als ik maar over de kleinere wegen kan rijden en zo weinig mogelijk over de highway. Het valt me op dat hoe verder ik van Chiang Mai (of toeristisch gebied in het algemeen) verwijderd ben, hoe vriendelijker en enthousiaster de mensen zijn als ze me zien rijden. Claxonneren, duim op steken, beginnen roepen,… al zijn sommige ook gewoon sprakeloos dat hun mond openvalt. Bleke fietsers zien ze in deze uithoek precies niet veel.

 

Ban Hong naar Thoen

Thoen was het nog ver

 

Op het einde van de rit zag ik op de gps opvallend veel kronkels in de baan, meestal betekend dit haarspeldbochten en klimmen, maar deze keer valt het mee. Het is wel heel bochtig, maar het gaat altijd naar beneden. Blijkbaar was ik heel de dag al rustig aan het klimmen geweest zonder het te weten. De fiets nerds kunnen dit wel terugvinden op Strava. Dus volgt een heeeele lange afdaling. Wat me opvalt is dat er veel lege flesjes bier en cocktail bekers in de berm liggen. Een gevaarlijke combinatie lijkt me. Nog 15km glooien en ik ben op mijn bestemming. Ik pas voor het hotel dat veel weg heeft van een love nest langs de snelweg en vind snel iets anders. Douchen, eten, werken. Ik kijk de overschot van de film waar ik gisteren bij in slaap viel en kruip er in.

 

Ban Hong naar Thoen