Ik word wakker in een ijskoude kamer en het duurt even eer ik van onder mijn berg dekens wil komen. Het regent nog steeds en dat zal volgens elk weerbericht dat ik kan vinden vandaag niet meer veranderen. Ook al is het nog maar een heel korte rit van 40km tot Ardahan, ik kijk er niet naar uit. Na het schrale ontbijt zit er niks anders op dan me terug in m’n natte kleren te hijsen en te vertrekken. Ik zeg tegen mezelf dat het minder regent dan gisteren en dat ik er over twee uurtjes wel zal zijn. Twee keer gelogen want ik ben direct terug drijfnat en er zit nog een berg aan te komen die ik niet tegen 20km/h kan oprijden. Koude wind is standaard op bijna 2000m hoogte. Al bij al laat ik het allemaal niet aan mijn letterlijk koude kleren komen, maar als ik eenmaal over de top ben en tegelijk over de helft van de rit begin ik het toch echt koud te krijgen. En dan moet ik nog naar beneden bollen. Je hebt dan de neiging om sneller te rijden omdat je er dan rapper vanaf bent, maar dat is natuurlijk ook een pak frisser. En je beweegt ook niet meer.

Met nog 15km te gaan is het gevoel uit mijn vingers en tenen grotendeels verdwenen hoeveel ik er ook mee friemel. In Ardahan moet ik naar het ziekenhuis voor een PCR test om Georgië binnen te mogen maar ik besluit eerst naar een hotel te gaan om op te warmen. Het allereerste dat ik tegenkom stop ik. Gelukkig ook nog vlakbij het ziekenhuis zodat ik er na een lange hete douche op mijn gemak naartoe kan wandelen. Maar wat is het hier koud! Na wat zoeken en opnieuw Google translaten ben ik snel getest. De volgende dag om 14u mag ik de uitslag komen halen. Op weg naar huis stop ik in de supermarkt om me voor te bereiden om een avondje Netflix en relax. De volgende dag na het ontbijt doe ik wat administratie en regel ik nog wat dingen alvorens ik uitcheck en in de lobby blogberichten schrijf tot 14u.  Daarna verhuis ik naar een ander hotel in het centrum van de stad want dat is wat goedkoper en daar heb ik veel meer keuze om te eten. Daarnaast kijk ik ook altijd eens graag rond in de stad. Zo vind ik weer een paar leuke plekjes en stop ook nog bij de berber om me te laten scheren. Een gemak dat ik thuis ga missen. Terug op mijn kamer videobel ik nog even met het communiefeest van Louise dat ik moet missen maar vier ik toch een klein beetje mee met een pintje en wat chips. En voetbal 🙂

Ik zat in een lekker warme kamer, maar buiten was het afgelopen nacht ijskoud. Dat werd ik gewaar als ik naar de nachtwinkel ging. Daarnaast regende het ook nog eens en viel er zelfs smeltende sneeuw. Ik keek er dan ook niet super hard naar uit om in zo’n weer te vertrekken. ’s Morgens is de regen gelukkig gedaan maar het is nog berekoud. Daarom doe ik bijna al mijn kleren aan, maar dat blijkt al snel veel te warm. Het is zoeken naar de geschikte laagjes want ik was gewend om in t-shirt te fietsen, maar dat is nu volledig verleden tijd.

Na een paar koude kilometers komt het zonneke er zelfs door en zie ik de prachtige omgeving. Immens uitgestrekte groene bergen en in de verte zelfs besneeuwde toppen. Niet gedacht dat ik die zou zien in Turkije. Ik weet niet goed hoe ik de uitgestrektheid moet omschrijven. Grote elektrische palen lijken wel torentjes van lucifers. De sneeuw lijkt ook dichterbij te komen, ik zal daar toch niet door moeten? Jawel hoor, na nog maar eens een lange steile klim en een miljoen koeien op de baan sta ik plots in de sneeuw. Het is hier al mega koud en ik ben zelfs nog niet op de top. Die bevindt zich op 2550m nog een paar kilometer verder.

Plots stopt een auto en een man stapt uit. “Where you go?” “Posof and tomorrow Georgia” zeg ik trots waarop de man zegt dat ik beter terugdraai omdat die grens gesloten is. Wablieft? Volgens een paar truckers is hij wel open. Ik kan nu niet meer terug en beslis om tot in Posof te rijden om het uit te zoeken. Tijdens een hele mooie maar super koude afdaling denk ik al na over mijn opties. Eens in Posof aangekomen is het snel duidelijk: de grens is enkel open voor transport en gesloten voor alle personenvervoer. Maar no way dat ik die 2550m hoge ijsberg morgen opnieuw ga opfietsen. Ik ben wel heel blij dat ik tot hier gefietst ben want het was van het mooiste dat ik deze reis al gezien had.

Tijd voor een plan want ik moet echt zo snel mogelijk naar de grens omdat mijn PCR test ook maar 72 uur geldig is. Ik zal een minibusje nemen terug naar Ardahan en een grote bus naar Hopa aan de zee, 25km van de grens met Georgië. Dat laatste stuk zal ik dan fietsen, plus nog eens 25km naar Batumi, de eerste stad. Altijd positief blijven en ik zie dan ook alleen maar voordelen. Een rustdag in de bus, meer van Turkije zien, de zwarte zee zien en meer van Georgië zien.

Bij dat kamerke was geen ontbijt inbegrepen dus ik improviseer weer iets met brownies, ice coffee, bananen en cola. Na twee minuten fietsen zit ik direct in een diepe kloof tussen de bergen. Het kleine riviertje wordt groter en groter tot het een meer is met een dam.

Daarna begint het opnieuw en dat gaat zo een paar keer. Ik sta versteld hoe goed en snel men hier dingen bouwt. Dammen, bruggen, tunnels, wegen,… in zo’n extreem landschap. Ik geniet de hele dag van dat landschap en zou elke 2 min wel een mooie foto kunnen nemen, maar de wegen worden stilaan ook gevaarlijker, steiler en soms totaal onberijdbaar. Eergisteren heb ik nieuwe remblokken moeten steken en maar goed ook. Normaal had ik deze route nog verder gevolgd naar Artvin, maar dat word door iedereen afgeraden wegens te gevaarlijk. Gelukkig had ik al een b-plan dat in afstand iets langer is, maar rustiger stijgt. (Later zal blijken dat de weg naar Artvin afgesloten is en dus toch geen optie zou geweest zijn)

Als ik Yusufeli verlaat is het fris, maar nog zonnig en ik ben wéér constant onder de indruk van het fraaie landschap. Gigantische rotsen, diepe kloven, een kolkende rivier,… nog meer bruggen en tunnels alsof het konijnenpijpen zijn. Overal zijn ze hier aan het werken. Veel wegen staan zelfs nog niet op de kaart. Ik rij wel een beetje weg uit de heel extreme bergen en het landschap kalmeert in de loop van de dag. Het weer niet.

De bewolking neemt toe en nu en dan krijg ik een onweer over mij. Plaats om te schuilen is er niet. Als ik bijna op een t-splitsing ben roepen drie mannen in een veld mij om te komen helpen. Ze proberen een auto op een camion te duwen, maar ik zie al van ver dat ze aan’t smossen zijn. Wat een tijdverlies, maar langs de andere kant ontkom ik zo wel aan een extra mega stortbui. Een paar kilometer verder vraag ik in een tankstation al eens of er een hotel in de buurt is, maar die verzekeren me dat er niks te vinden is de volgende 40km. Shit en het is al 17u, normaal stop ik rond deze tijd want over een uur is het donker. Kamperen is ook niet echt een optie want het regent weer en alles is nat en slijk langs de kant van de weg. Op dat moment maak ik waarschijnlijk de slechtste beslissing van heel mijn trip. Doorrijden tot in Göle, nog een kleine 40km. Ik heb een lamp, wat kan er gebeuren?

Nog rap wat koekjes en drinken gekocht en als een raket beginnen fietsen. Maar Göle ligt bovenaan een hele steile berg en de raket verliest al snel aan stuwkracht. Nog even later is het balkdonker en moet ik nog 35km in de pikkedonkere bossen bergop rijden. Het was ook harder beginnen regenen, maar dat was het minste van mijn zorgen. Ik zie alleen de lichtvlek van mijn fietslamp op de gele lijn van de weg die ik blindelings volg tot opeens zonder aanleiding die lamp uitvalt. Ik zie geen steek van in dat felle licht te kijken en ga al tastend op zoek naar mijn hoofdlampje in mijn kabas. Dat lampje is veel zwakker, maar nu nog mijn enige optie om iets te zien ook al is het maar twee meter. Als ik toch eens waag om links of rechts te kijken zie ik de lichtgevende ogen van onbekende beesten naar me terug staren. Nu en dan passeert er een camion of een auto, maar ze stoppen niet meer zoals overdag. Een beetje adrenaline lijkt ook een goeie brandstof te zijn en na twee uur fietsen zie ik een bordje Gôle 7km. Dat is nog van Arendonk naar Retie zeg ik tegen mezelf, dat is niks.

Even later stopt dan toch een tractor en de bestuurder praat druk en onverstaanbaar Turks. Ik probeer hem duidelijk te maken dat alles ok is, maar wanneer ik mijn rug even draai heeft hij mijn fiets al op zijn tractor gebonden. Hij brengt me recht naar een restaurantje en daarna naar een hotel. Voor één of andere reden duurde dat daar super lang en ik heb het ondertussen best koud want ik ben doornat. Uiteindelijk kan ik dan toch naar mijn kamerke en een warme douche pakken. Heerlijk. Wat blijkt, het vriest hier ’s nachts want ik zit bijna op 2000m hoogte. Toch vond ik dat ik een pintje had verdiend en vlak daarna val ik als een blok in slaap onder mijn vierdubbele dekens.

Weer zo’n dag waarvan ik ’s morgens dacht, vandaag gaat er eens niks gebeuren en ik ga gewoon lekker fietsen. Dat leek ook lang zo te zijn, tot ik in Köse kwam.

Het is rond de middag en ik ga een restaurantje binnen om te eten. De kok spreekt gebrekkig Engels en ik zeg om te lachen de paar Turkse woordjes die ik ondertussen ken. Opeens schakelt hij naar Russisch en ik haal mijn standaard zinnekes Russisch ook boven. Hij is verrast maar we slagen er toch in te communiceren en ik krijg een koffie als bedankje.

Voor ik verder rijd ga ik in de supermarkt nog rap een Cornetto en een cola halen. Bij het buitengaan vraagt de kerel aan de kassa nog “where you from?” “Belçika”, zeg ik. Turks voor België, waarop hij van achter zijn kassa springt en mij naar buiten volgt. Hij wil per se thee met mij drinken en even babbelen. Blijkt dat zijn broer een kebabzaak heeft in Brussel. Snack Loppem in Wezembeek-Oppem om precies te zijn. Die moeten we even bellen en dat moet in het Frans. Maar zijn Frans is nog slechter dan dat van mij en zijn vrouw komt helpen. Die spreekt dan weer Nederlands. Lang verhaal kort, binnenkort moet ik eens kebab gaan eten in Brussel met groeten uit Turkije.

Ik moet nu echt dringend door en dat lukt ook, maar na 200m doet een auto me opnieuw stoppen. “Deutsch sprechen?” Ja een bisschen, maar er komt stilaan doemp uit mijn oren van al die talenwissels. Uiteindelijk geraak ik toch nog tot in Bayburt en daar is het gezellig druk. Ik wil eens pide eten en stap zo’n keet binnen. Niemand speakt er English alleen een man aan een tafel wel en die wil me graag helpen. Zonder dat ik heb doorheb heeft die weeral betaald voor mijn eten en gaan we op zoek naar een hotel. Maar die zitten allemaal vol. Het is de start van het academiejaar in deze studentenstad en studenten en ouders zijn dit weekend hier om een studentenkamer of kot te zoeken. Ik wil in mijn tentje slapen maar dat word absoluut afgeraden omdat het ’s nachts hier tegen het vriespunt is. Er is nog één hotel dat een kamer heeft iets buiten de stad. Beetje duur, maar wel heel dik in orde. Schoenen zelfs verboden in de kamer 🙂

Ontbijt was natuurlijk inbegrepen en ik besluit de meerprijs er volledig uit te halen. Normaal is een Turks ontbijt wat olijven, brood, tomaat, komkommer, kaas,… en thee maar dit was een volwaardig trouwfeest buffet. Ik laat me eens goed gaan en zal de rest van de dag geen honger meer hebben.

Eenmaal onderweg kom ik al snel twee vissers tegen en maak ik een praatje. Precies veel visjes in dat kleine riviertje. Ik volg dat riviertje dat stilaan groter en breder wordt en kom ook meer vissers tegen. Hoe langer hoe meer begint het bij mij ook te kriebelen om zelf te vissen. Als ik een paar kilometer verder een geschikt plekje vind doe ik dat dan ook gewoon. Ik heb wat basic visgerief bij en al snel sleur ik een paar vissen uit het water. Die zet ik terug, want wat moet ik ermee op de fiets? De rest van de dag twijfel ik of ik mijn tent niet gewoon zou opzetten naast het riviertje, maar Liverpool moet die avond spelen en dat zou ik graag zien. Misschien morgen… In Ispir echter wéér alle hotels vol. Ook al waren er maar 3. Ik stop bij een brommerkes garagist en vraag of die me kan helpen. Die belt iemand die nog een kamerke heeft voor €5. Thaise wc op de gang, bedenkelijke douche nog een beetje verder op de gang, maar wel goed internet om voetbal te kunnen kijken.

Omdat ik zoveel tijd doorbreng in Turkije lijken de dagen hier soms nogal sterk op elkaar. Vandaag is een vlakke dag, op één mega grote beklimming na.

Ik heb ook een nieuwe bezigheid, grappige radioprogramma’s her beluisteren via de app. Er is hier overal goeie ontvangst en voor de data moet ik het niet laten. De podcast van Alex Ag-iejuuuuuw heb ik afgezworen want dat is nog een slechtere interviewer dan Luk Alloo, om over zijn hersenloze totaal on-grappige sidekick nog maar te zwijgen. Om op te laden voor de grote klim stop ik in een restaurant en bestel ik pasta, maar de ober vindt dat ik pizza moet pakken. Ik vind dat ik pasta moet pakken, desnoods twee, maar daar moet iets serieus mis mee zijn geweest want ik moet en zal de pizza pakken van de ober. Whatever, dat eet ik ook graag. En ook hier mocht ik weer bijna niet betalen, maar daar heb ik niet aan toegegeven. Sterk 25km naar boven gereden, al zeg ik het zelf, in een hele mooie omgeving.

De heuvels zijn bergen en steile rotsen geworden en de afdaling die volgt is levensgevaarlijk. Veel te steil en haarspeldbochten die vol liggen met kleine steentjes. Na een paar minuten moet ik even stoppen want mijn remmen staan bijna in de fik. Even later normaliseert het en bol ik rustig naar beneden, uiteindelijk via een padje dat een binnenweg is naar de stad. Daar zijn sommige straatjes te steil en moet ik afstappen en duwen. Hier zien ze niet veel fietsers want mensen staren me aan met open mond. In een hotelleke heb ik een gesprek via Google translate met een Perzische Turk die ook de uitbater is. Ze geven me een gigantische vierpersoonskamer en ik vraag of ze niks kleiner hebben en krijg uiteindelijk een tweepersoonskamer. Het is hier niet te merken dat het zaterdag is, want zo snel het donker is verdwijnt hier alle leven op straat. Dat moeten zij weten. Ik ga wat bier en chips halen en kijk de rest van de avond voetbal in mijn kamer.

Zondag is volgens mij ook voor Mohammed een rustdag want dan is het altijd heel rustig op de baan. Ik heb de highway voor mij alleen tot enkele overenthousiaste boeren mij klem rijden op de pechstrook.

Ze willen me kost wat kost een grote meloen geven en aanvaarden geen nee. Ze zoeken de grootste meloen uit hun kar en kijken vol verwachting wat ik ermee ga doen. Euh… ik probeer hem dan maar in mijn kabas te duwen maar die gaat zelfs niet meer dicht en heel mijn fiets is uit evenwicht met die 10 kilo extra. Na een paar kilometer bergop beslis ik dat het echt niet te doen is en haal ik mijn mes boven. Ik eet zoveel meloen als ik kan, zo rap ik kan om niet nog meer tijd te verliezen. De overschot geef ik terug aan de natuur.

Tijd om de grote baan te verlaten en kleine wegen door de bergen te volgen. Wow, zo rustig en mooi hier terwijl ik een klein riviertje volg. Kort voor de eindmeet heb ik nog wel een platte band maar die is rap gefixt. Eens aangekomen in Siran weinig keuze om te slapen. In de stad of een beetje verder bovenop de berg voor €5 goedkoper… maar klimmen had ik geen zin meer in.