Party time

Wat kost een goeie make-up borstel? Wel, verrassend veel en zeker genoeg. Dat was ons cadeautje voor Natasha. Jarige en tevens chauffeur naar de datsja van Zoya en Vitalic waar het feestje zou plaatsvinden.

We delen de auto met nog twee andere Russinnen(?) Olesya en Liza. Twee artistiekelingen die ik bij momenten niet altijd kon volgen. Kunstenaars moeten een beetje raar zijn zeker? Anyway, na 1,5 uurtje rijden zitten we ergens op den boerenbuiten van Moskou. Het is hier heel populair om een buitenverblijf te hebben. Iedereen met een beetje geld koopt zich een stuk wei buiten de stad en plant er naar eigen smaak een blokhut, huis of villa op. Tuut tuut! De poort gaat open en een vreemde, in traditioneel geklede gestalte loopt als een gek rond de auto. Ik ben niet de enige die verbaasd is, maar uiteindelijk blijkt het Zoya te zijn de mij op een originele manier wil verwelkomen. Zoya is 46 maar lijkt 26 en is getrouwd met Vitalic, een ex-zakenman die vroeger veel centen heeft verdiend en zo dit allemaal heeft kunnen bekostigen. In tegenstelling tot vele zakenmannen is de Vitalic wel een heel sympathieke pee en is hij daarbij ook nog eens de sprekende gelijkenis van Jef Stek meets Bjorn Keersmaekers. Ik was meteen op mijn gemak.

 

 

Kennismaken met de rest, aperitief en natuurlijk een toost, gevolgd door een goed bord schapensoep met patatten. En natuurlijk kon het niet lang uitblijven, straffen boecht voor de venten. Echter geen wodka dit keer, maar fancy tequila. Normaal zit de Vitalic daar alleen als man met een hoop vrouwen op zijn erf, maar nu ik er was liet hij maar al te graag eens zijn speelgoed zien. Klinkt dubbelzinnig, ik weet het, maar lees vooral verder. Eerst gaan we voor de lol het onkruid te lijf met een ouderwetse Russische zeis. Al snel blijkt dit te vermoeiend in de zon en schakelen we over naar de volgende attractie: kruisboogschieten. Plezant en niet geheel ongevaarlijk raken we toch een paar keer de roos.
Next: messenwerpen en als afsluiter: met de quad door den hof rijden. Oh en hij is ook voor de lol Franse les aan’t volgen, dus beeld u in dat hij tijdens deze activiteiten ook nog eens Frans aan’t uitkramen is om mij te imponeren. Hilarisch.

Iedereen zet zich terug aan tafel. Er zijn hapjes, lapjes en vreemde dingen die ik niet ken. Toch is alles lekker. Behalve die tequila. Hoe duur of mooi de fles ook, ik drink nog liever Aceton. Én moet je weten, het huisbier was Heineken. Inderdaad, kiezen tussen cholera of de pest. Gelukkig brand het vuur voor de shashlik al, bbq, maar dan op z’n Russisch.

 

Banja time

Er brandde echter nog een ander vuur, veel feller en veel heter dan dat van de bbq. Namelijk dat van de banja! 110°C was het er al toen ik er voor de eerste keer binnenging. Met als enige bescherming een gek potske op mijn hoofd en mijn onderhoos zal ik al snel te koken in de hel van Moskou. Alsof dat nog niet genoeg was. Banja is geen banja zonder dat ze u eens een goei pak slaag geven met een bussel Berkentakjes (of Eik) alvorens je zoals bij een gewone sauna in het koude zwembad mag springen. Merkbaar geremd geeft Vitalic mij een klein pakje rammel. Eigenlijk best aangenaam, en nog lekker ruiken ook. Een plonske in het zwembad en we voelen ons weer fris. Dat was het? Ik had er meer van voorgesteld. Mijn gedachten zijn nog niet koud of Vitalic fluistert mij toe: “Nog eens? Maar nu real Russian style?” Davai! Het was helemaal niet pijnlijk, maar de beelden spreken voor zich :)

 

 

Bekomen van mijn bangin’ in de banja drinken we nog een paar pintjes en maken de overschotjes van de bbq op terwijl de eerste mensen al aan’t crashen zijn. Met de rest ruimen we buiten aan het zwembad de boel wat op en gaan binnen zitten. De avond afsluiten op de datsja doen ze hier met thee drinken en spelletjes spelen. Ik moet me nog even voordoen als Kylie Minogue maar daar stopte het voor die avond.

De volgende ochtend word ik wakker met een kater van hier (Moskou) tot in Mexico en dat zal nog heel de dag zo blijven. We zwemmen en tammen nog wat aan het zwembad voor we de verdomd bochtige weg terug naar huis nemen. Mottig maar voldaan kruip ik die avond op tijd in bed. Olé!