Noratus – Vayk – Shinuhayr

Wakker geworden van de stralende zon, dat was ook lang geleden. Al is het hier iets frisser op de hoge vlakte, ongeveer 9 graden. Inpakken en wegwezen, ontbijt zoek ik onderweg wel ergens.

Maar na 10km word ik al tegengehouden door een groepje mannen die even pauze hebben met hun busje aan de kant van de weg. Ik sta nog niet stil en ze beginnen al rozijnen, gebakjes en snoepjes in mijn kabassen te laden. Ontbijt in orde 😊 We drinken goeie koffie uit een thermos en ze pakken zoals altijd wat foto’s met de gekke fietser. Slechts 1 van de mannen kon een beetje Engels en hij vraagt waar ik vandaan kom. Ik toon hen de route op mijn GPS en ze zien dat ik onlangs nog in Georgië was, waarop ze vragen wat ik ervan vond. “Koud en nat”, zeg ik, waarop de ene kerel plots zijn hemd begint uit te trekken om aan mij te geven. Met veel moeite kan ik hem stoppen en overtuigen zelf zijn hemd aan te houden. Vriendelijke mens! Dat zou je in België eens moeten proberen, ze steken u binnen.  

Genoeg gegeten, gedronken en gefotografeerd dus tijd om door te rijden want ik was eigenlijk nog maar net vertrokken. Prachtige baan langs meren en rivieren en in de verte uitzicht op besneeuwde bergtoppen. In Martuni een snelle pitstop om een shoarma te steken en dan rechtsaf richting gebergte. Het is zondag en overal langs de baan kom ik vriendelijke mensen tegen die zitten te picknicken. Het duurt ook niet lang of ik moet aanschuiven bij een vriendelijke familie die aan een waterbron zitten. Ze drinken geen water, maar wel zelfgemaakte vodka en cognac uit een wekpot alsof het water is. Nog voor ik vriendelijk kan bedanken heb ik al een een glas vodka in mijn linkse en een mok cognac in mijn rechtse hand. De groenten, gebraden gans en het stokbrood dat ze me toestoppen eet ik later wel op. Al krijg ik daar maar amper de kans toe want de babuchka (moemoe) is grote fan van mij en blijft me met allerlei eetbaars overladen. Als ik écht verder moet bestoef ik haar kookkunsten zo hard dat ze nét niet tot tranen toe bewogen is. In ruil krijg ik nog een knuffel die wel een uur leek te duren. Wat was dat allemaal. Nog geen 500 meter verder wenkt een groepje soldaten me om ook vodka te komen drinken, met veel moeite kan ik nee zeggen. Al is het tien minuten later weer prijs. Een oude man, zittend op een rots houdt me tegen en al snel tovert ook hij een fles vodka en een brood tevoorschijn. Jongens, dat is hier precies een kroegentocht en ik moet nog 60km fietsen vandaag. Gelukkig blijft het bij die ene vodka want hij moest dringend nog ergens naartoe, met de auto. Ik kan ook eindelijk verder door een heel mooi landschap en kom uiteindelijk aan de Vardenyats Pass op 2400m hoogte. Wat een uitzicht. Ik praat even met een vriendelijk Russisch koppel alvorens ik aan een afdaling van 30km begin. Bijna een uur aan een stuk niet moeten trappen en enkel naar benden bollen, al waren die haarspeldbochten in het begin net iets te spannend na al die sterke drank. Ik praat nog even met een Frans koppel die beweerden dat ze op dit stuk al 6 platte banden hadden. Vraiment désolé voor hen, verkeerde bandenkeuze lijkt me, want ik had geen enkele keer pech. De dag loopt op zijn einde en het golden hour breekt aan terwijl ik het stadje Vayk binnenrijd. Het enige hotel dat ik kan vinden is iets duurder, maar echt tiptop in orde. Topdag vandaag en naast mijn gezondheid is ook mijn onverwoestbare mood helemaal terug. Laat de rest van Armenië maar komen! 

Ik start de dag alweer met een lange klim die bemoeilijkt wordt door wegenwerken. Uiteindelijk kom ik aan een soort van poort en lijkt het even dat ik op een andere planeet terecht ben gekomen.

Tot ik de posters van Putin langs de weg zie opduiken. Armenië en Rusland zijn blijkbaar goeie vrienden. Dat wordt bevestigd door de vele Russische militairen die ik daarna in het gebied zie. Vriendelijk zijn ze wel, ze zwaaien als blije kindjes als ik hen passeer. Ik val in herhaling, ik weet het, maar de omgeving, de natuur en de weg is hier weer zo mooi. En zo’n vriendelijke mensen. Extreem blij hier te mogen fietsen. Op het einde van de dag komt er echter bewolking opzetten en die zorgt ervoor dat het ineens best koud is. Eens terug onder de wolken kom ik aan in het kleine stadje Shinuhayr bij hotel Alex, een paar kilometer voor Tatev. Tatev is een bekend klooster ongeveer 1000 jaar geleden gebouwd op de rand van een diepe afgrond, maar die moordende beklimming is voor morgen. Eerst op zoek naar iets om te eten.

De vrouw van het hotel vertelt me dat ik het keukentje mag gebruiken en gelukkig is er onder hotel Alex een soort kruidenier waar ik pasta vind, tomatensaus en worst. Genoeg om een soort spaghetti van te maken. Als ik in de keuken arriveer zit daar echter al wat volk en is het fornuis bezet. Het zijn 3 werkmannen van wie ik de naam niet kon onthouden en ze zijn ook spaghetti aan het maken. Wel de Armeense variant die gewoon bestaat uit pieren met ketchup. Ze nodigen me direct uit om erbij te komen zitten en willen me heel graag wat van hun spaghetti geven, maar ik probeer hen uit te leggen dat ik net alles heb gekocht om dat zelf ook te maken. Vodka dan maar? Na een paar glazen vodka kan ik eindelijk aan mijn eten beginnen. Het duurt een eeuwigheid op dat kleine vuurtje tegen dat het water kookt en ondertussen blijven mijn nieuwste beste vrienden maar vodka aanhalen. Daar de communicatie in het begin een beetje stroef ging is het nu alsof we allemaal dezelfde taal spreken. Ik heb nog een vage herinnering dat ik spaghetti aan het eten ben, maar vanaf dan zijn het alleen nog maar flarden. Het loopt dus een beetje uit de hand en ik herinner me zelfs niet meer of ik gedoucht heb, maar wel dat het weer heel plezant was. De volgende ochtend was iets minder.