Tbilisi – Alaverdi

Vandaag begint met afscheid nemen, al zie ik hen over een dikke drie weken normaal thuis al terug. Het weer was de voorbije dagen echt slecht met altijd wel een vorm van regen die naar beneden kwam en dat is vandaag niet anders. Na een half uur is mijn propere fiets onherkenbaar door de wegenwerken en het spoorfietsen dat ik moest doen om uit de stad te geraken. Ik rij vandaag naar de grens met Armenië en hoop na de zoveelste vervelende zotte hond die voor m’n wielen loopt dat de Armeense honden aaibaarder zijn. De honden verdwijnen maar de regen start en dat zal zo blijven tot aan de grens.

Een nieuw land is altijd een beetje spannend. De grens is een verschil van 200m, maar eens in Armenië regent het niet. Ik laat de regen dus letterlijk achter mij en ga van start. De weg volgt een rivier langs rotsen en door kloven. Het is hier helemaal anders, iedereen rijdt met een oude Lada en niemand draagt een mondmasker meer. Ik heb nog geen simkaart dus kan niks opzoeken waardoor ik zelfs na een paar keer vragen lang op zoek ben naar een hotel. Gelukkig ontmoet ik een Fransman die me in de juiste richting wijst. Uiteindelijk kom ik toch nog ergens anders terecht en bel ik even Yulia om te tolken want met mijn survival Russisch red ik het niet. Goed gedaan Yulia, ze brengen me veel eten en ik krijg een mooie grote kamer waar ik alles kan drogen en warm kan slapen.